سخنان پند آموز امام علی

سخنانی از حضرت علی (ْع)

  • قناعت پیشه کردن، از عزت نفس است.

 

  • احمق ترین خلق کسی است که خود را عاقلترین خلق بداند.

 

  • آفت وقار و هیبت مرد، شوخی است.

 

  • اگر چشم دل بینا نباشد، شنوائی گوش سودی ندهد.

 

  • با نیکان بدی مکن، چه آنان را از نیکی باز می داری.

 

  • بالاترین بخشش آن است که پیش از خواری خواستن باشد.

 

  • با پدران خود نیکی رفتار کنید، تا پسرانتان به شما نیکی کنند.

 

  • انسان در زیر زبان خویش پنهان است.

 

  • انسان را پس از مرگ خانه ای نیست، مگر خانه ای که قبل از مرگ بنا کرده است.

 

  • بد ترین رفیق کسی است که تو را به معصیت خدا تشویق کند.

 

  • ترسو را توفیق و کامیابی محال است.

 

  • پوزش طلبیدن نشان خردمندی است.

 

  • به هر چیز در دنیا بیشتر انس داری، زیادتر از آن بترس.

 

  • بلای آدمی در زبان اوست.

 

  • کسی که در کار کوتاهی کند به غم و اندوه دچار می شود.

 

  • کسی که خودخواهی و اسراف پیشه کند، از برتری و بزرگواری می افتد.

 

  • بزرگوار کسی است که در کیفر بدی نیکی کند.

 

  • مؤمن را شادی در جبین است و اندوه در دل.

 

  • نادانی دردناک ترین دردهاست.

 

  • هنگامی که هوس ها بر عقل چیره شوند، انسان به پرتگاه ها کشیده می شود.

 

  • هیچ مالی پر فایده تر از عقل نیست.

 

  • دانائی میراثی است شریف و گرامی.

 

  • هر که مرا حرفی بیاموزد، مرا بنده خود گردانیده است.

 

  • هر کس میدرود آنچه را میکارد و جزا می بیند آنچه را عمل می کند.

 

  • خوبی سخن در کم گفتن است.

 

  • دانشی که تو را اصلاح نکند، گمراهی است.

 

  • هر کس از خدا بترسد، ترسش از مردم کمتر می شود.

 

  • سه کار شرم برنمی دارد: خدمت به مهمان، برخاستن از جا در برابر معلم و گرفتن حق خود.

 

  • دین مرد خرد اوست، کسی که عقل ندارد، دین ندارد.

 

  • رشکبر همیشه بیمار است.

 

  • درباره آنچه از آن شناختی نداری، سخن مگوی.

 

  • سینه عاقل، صندوق اسرارش می باشد.
/ 1 نظر / 186 بازدید
زهرا سادات

زرحمت بر آن شخص باید گریست که دخلش بود نوزده خرج بیست